خرداد ماه گرم هم سپری شد؛ ماهی پر از تلاش، یادگیری و لحظه‌های کوچک اما ارزشمند.با پایان یک سال تحصیلی دیگر، در کنار کودکان قدمی دیگر برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر برداشتیم؛ با اردوهای طبیعت‌گردی، تجربه‌های تازه و فرصت‌هایی برای بازی، کشف و رشد همراه شدیم؛ و در کنار زنان، مسیر سوادآموزی و توانمندسازی را ادامه دادیم.
با امید به روزهایی روشن‌تر برای زنان، کودکان و خانواده‌هایشان و با دل‌هایی گرم از همراهی و حمایت شما، به استقبال روزهای پیش رو می‌رویم.
در این ویدئوی کوتاه، گوشه‌ای از تلاش‌ها و لحظه‌های روزانه ما در مهروماه را ببینید.

۲۲ خرداد ۱۴۰۵

در روز جهانی مبارزه با کار کودک، ما جمعی از سازمان‌های مردم‌نهاد، فعالان اجتماعی، متخصصان و کنشگران حوزه کودک، بر این اصل تأکید می‌کنیم که کودکی حق هر کودک است؛ حقی که امروز برای شمار زیادی از کودکان، زیر فشار فقر، نابرابری، محرومیت آموزشی، مهاجرت، ناامنی اقتصادی و پیامدهای جنگ و ناامنی‌های ناشی از آن، به‌طور جدی نقض می‌شود.

ماده ۳۲ پیمان‌نامه حقوق کودک، مقاوله‌نامه شماره ۱۸۲ سازمان بین‌المللی کار و قوانین داخلی، بر حمایت از کودکان در برابر بهره‌کشی اقتصادی و اشکال زیان‌بار کار تأکید دارند. با این حال، واقعیت زندگی بسیاری از کودکان نشان می‌دهد که میان این تعهدات و وضعیت موجود، فاصله‌ای عمیق وجود دارد.

امروز کار کودک، ترک تحصیل و محرومیت از فرصت‌های رشد و یادگیری، همچنان واقعیتی انکارناپذیر در زندگی بسیاری از کودکان است. فشارهای اقتصادی، گسترش فقر، کاهش امنیت معیشتی خانواده‌ها و پیامدهای جنگ و ناامنی‌های ناشی از آن، این وضعیت را تشدید کرده و کودکان بیشتری را از حق آموزش، سلامت، امنیت و رشد محروم ساخته است.

ما همچنین نسبت به عادی‌سازی کار کودک هشدار می‌دهیم. هیچ بحران اقتصادی یا اجتماعی نباید بهانه‌ای برای پذیرش کار کودک یا محرومیت کودکان از حقوق بنیادینشان باشد. پذیرش کار کودک به‌عنوان راه‌حلی برای مشکلات معیشتی، نه‌تنها حقوق کودکان را نادیده می‌گیرد، بلکه به تداوم چرخه فقر و نابرابری نیز دامن می‌زند.

بر این اساس، مطالبات نهادهای امضا کننده این بیانیه را در آستانه ۱۲ ژوئن به شرح ذیل اعلام می‌داریم :

• تضمین دسترسی همه کودکان، بدون هرگونه تبعیض، به آموزش باکیفیت و جلوگیری از بازماندگی از تحصیل؛

• تقویت حمایت‌های اجتماعی و معیشتی از خانواده‌های در معرض فقر و آسیب؛

• حمایت ویژه از کودکان مهاجر، کودکان بازمانده از تحصیل و سایر گروه‌های در معرض آسیب؛

• توسعه خدمات سلامت روان و حمایت‌های روانی ـ اجتماعی برای کودکان و خانواده‌ها؛

• اجرای مؤثر قوانین مرتبط با منع کار کودک و مقابله با بهره‌کشی اقتصادی از کودکان؛

• اصلاح و اجرای مؤثر سیاست‌ها و تنظیمات بازار کار به‌منظور پیشگیری از به‌کارگیری کودکان و حذف اشکال مختلف کار کودک در بخش‌های رسمی و غیررسمی اقتصاد؛

• تقویت مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی بخش خصوصی، کارفرمایان و بنگاه‌های اقتصادی در پیشگیری از کار کودک و رعایت حقوق کودک در تمامی مراحل فعالیت و زنجیره تأمین؛

• گسترش برنامه‌های آگاهی‌بخشی عمومی درباره پیامدهای کار کودک و حقوق کودکان، با بهره‌گیری از ظرفیت رسانه ملی، رسانه‌های دولتی و عمومی و سایر ابزارهای ارتباطی و آموزشی کشور؛

• فراهم کردن زمینه مشارکت مؤثر نهادهای مدنی و جوامع محلی در برنامه‌ریزی‌ها و اقدامات مرتبط با حقوق کودک.

در سالی که شعار جهانی روز مبارزه با کار کودک «کارت قرمز به کار کودک؛ بازی جوانمردانه برای کودکان و کار شایسته برای بزرگسالان» انتخاب شده است، ما نیز کارت قرمز خود را به هرگونه بهره‌کشی از کودکان، محرومیت از آموزش، بازماندگی از تحصیل و نقض حق کودکی نشان می‌دهیم.

کودکی حق است؛ نه امتیاز، نه نیروی کار ارزان و نه بهایی که کودکان برای بحران‌های بزرگسالان بپردازند.

 

این بیانیه از طرف موسسات زیر تهیه و منتشر می‌شود:

۱_ انجمن پژوهش‌های آموزشی پویا

۲_ انجمن حمایت از حقوق کودکان

۳_ انجمن حمایت از کودکان کار

۴_ انجمن پرنده درخت کوچک

۵-موسسه درخت کوچک زندگی( قزوین)

۶- موسسه توسعه پایدار اردیبهشت ( زاهدان)

۷- انجمن حمایت از کودکان ونوجوانان توانیاب

۸- انجمن حمایت ویاری آسیب دیدگان اجتماعی

۹- انجمن دوستداران کودک پویش

۱۰- انجمن دوستداران کودک کرمان

۱۱- انجمن یاری کودکان در معرض خطر

۱۲- گروه تلاشگران یاری همدل

۱۳- گروه فرهنگی اجتماعی کیانا

۱۴- موسسه انسان دشواری وظیفه

۱۵- موسسه درخت کوچک زندگی

۱۶- موسسه توانمندسازی مهروماه

۱۷- موسسه توانمندسازی ندای ماندگار دروازه غار

۱۸- موسسه شکوفایی استعدادهای کودکان مهر ،

۱۹- موسسه کنشگران فرزانه (اجتماعی)

۲۰- موسسه نوید زندگی کوشا

۲۱- موسسه یاریگران کودکان کار پویا

۲۲- موسسه بنیاد نوای مهر تاک

باز هم چند زن دیگر کشته شدند.زن جوانی در کرج به‌خاطر مهریه با شلیک گلوله توسط همسر سابقش به قتل رسید. زن مترجمی در غرب تهران به شکل مشکوکی جان باخت. زنی دیگر در آتش سوخت و حالا فرضیه قتل و صحنه‌سازی مطرح شده است. دختر جوانی در شهرکرد، پس از درخواست خودروی اینترنتی، قربانی خشونتی مرگبار شد.و ما باز هم داریم این خبرها را کنار هم می‌گذاریم، جزئیات هولناکشان را می‌خوانیم و بار دیگر از مسئولان می‌خواهیم که بالاخره برای امنیت زنان اقدام مؤثر و فوری انجام دهند؛ اما هر سال، پیش از آنکه پاسخی واقعی داده شود، خبر زن‌کشی‌های تازه از راه می‌رسد.
چند زن دیگر باید کشته شوند تا «خشونت علیه زنان» به عنوان یک بحران فوری و عمومی به رسمیت شناخته شود؟چند پرونده دیگر باید با عنوان‌هایی مثل اختلاف خانوادگی، قتل ناموسی، مهریه، سوءظن یا جنایت‌های «شخصی» بسته شوند تا بالاخره پذیرفته شود که این قتل‌ها فردی و استثنایی نیستند، بلکه نتیجه ساختاری هستند که در آن امنیت زنان اولویت ندارد؟
زنانی که بارها تهدید می‌شوند، اغلب هیچ پناهگاه امن، حمایت حقوقی مؤثر یا امکان واقعی برای نجات خود ندارند. قوانین بازدارنده نیستند، روندهای حمایتی ناکارآمدند و مجازات‌ها تناسبی با عمق این خشونت سیستماتیک ندارند. هنوز هم در بسیاری از موارد، زن باید آن‌قدر در معرض تهدید بماند تا خبر قتلش منتشر شود و تازه بعد از مرگش همه از «پیگیری پرونده» حرف بزنند.
سال‌هاست درباره لایحه منع خشونت علیه زنان صحبت می‌شود؛ لایحه‌ای که آن‌قدر دستخوش تغییر و حذف شد که بسیاری معتقدند روح اولیه‌اش از بین رفت. با این همه، حتی همان نسخه تغییر یافته نیز هنوز به قانونی اجرایی و مؤثر برای حمایت از زنان تبدیل نشده است. در شرایطی که زنان هر روز بیشتر در معرض خشونت قرار می‌گیرند، نبود قانونی شفاف، بازدارنده و حمایتی، خود بخشی از بحران است.
چرا هنوز قانونی جامع و اجرایی برای حمایت فوری از زنان در معرض خشونت وجود ندارد؟چرا تهدید، تعقیب، خشونت خانگی و آزارهای مداوم پیش از قتل جدی گرفته نمی‌شوند؟چرا امنیت زنان باید وابسته به شانس، سکوت یا تحمل باشد؟
این فقط مطالبه مجازات قاتلان نیست؛ مطالبه پیشگیری است.مطالبه امنیت است.مطالبه آموزش، حمایت، پناهگاه، خط‌های امدادی مؤثر، مداخله فوری و قوانینی است که جان زنان را ارزشمند بدانند، نه اینکه بعد از هر قتل فقط وعده بررسی داده شود.
آنچه هر روز بیشتر می‌شود، نگرانی و ناامیدی نسبت به امنیت زنان و دختران این سرزمین است؛ زنانی که باید بتوانند در خانه، خیابان، محل کار، خودرو، یا حتی در مسیر خرید دارو، احساس امنیت داشته باشند. “جامعه‌ای که نتواند امنیت و حقوق زنان را تضمین کند، هر روز بخشی از انسانیت خود را از دست می‌دهد.

در برنامه‌ای در دل طبیعت، گروهی از نوجوانان انجمن‌های مختلف که همگی از اعضای گروه نقد کتاب مربوط به “جایزه مهرکتاب” هستند این‌بار دور هم جمع شدند تا درباره کتابی که از قبل خوانده بودند گفت‌وگو کنند؛از احساسات و برداشت‌هایشان گفتند، نقد کردند، سؤال پرسیدند و نویسنده کتاب؛ خانم پروین پناهی نیز همراهشان بود تا از دنیای داستان و شخصیت‌ها بیشتر بگوید.ساعتی پر از گفت‌وگو، تخیل و یادگیری در کنار طبیعت.