روز جهانی کارگر

هر سال در حالی به استقبال روز جهانی کارگر می‌رویم که وضعیت معیشتی حداقلی برای عموم‌ مردم کشور سخت و سخت تر می‌شود. افزایش شدید هزینه‌های اولیه زندگی از مسکن تا خوراک شرایط یک زیست حداقلی را نیز برای غالب مردم جامعه ناممکن کرده است به‌طوری‌که بنا بر آمارهای رسمی و غیررسمی نزدیک به یک سوم جمعیت کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. این بدان معنی است که از هر سه نفر یک نفر با شرایط فقر دست و پنجه نرم می‌کند. فقرایی که بسیاری از آنها شاغل هستند اما درآمدشان جبران نیازهایشان را ندارد. فاصله حداقل دستمزد با مخارج حداقلی زندگی، ناامنی حاصل از افزایش دائمی قیمت‌ها و بی‌ایندگی گوشه‌ای از زندگی روزمره کارگران شده است.

در این میان وضعیت زنان کارگر به مراتب سخت‌تر است. در شرایطی که زیرساخت‌های حداقلی برای حضور زنان در بازار کار رسمی مهیا نیست، زنان دائما برای ماندن در خانه و فرزندآوری تشویق می‌شوند و آمارها نیر نشان می‌دهد نرخ مشارکت زنان در کشور از متوسط منطقه پایین‌تر و نرخ بیکاری آنها از متوسط بالاتر است، بسیاری از زنان مجبورند به کار با کمتر از دستمزدهای رسمی تن دهند و از بسیاری از مزایا محروم بمانند.

بدیهی است زمانی که دستمزدها کفاف حداقل‌های زندگی را نمی‌دهد، خانواده‌ها مجبور به افزایش تعداد شاغلان خواهند بود اما چگونه؟

واقعیت تلخ این است که این کودکان هستند که در موارد متعدد بار زندگی را بر شانه‌های نحیفشان حمل می‌کنند. افزایش هر روز کودکان کار شاهدی بر این مدعاست‌.

آنچه ما هر روز در خیابان‌ها و سطح شهر می‌بینیم تنها بخشی از تصویر کلان فاجعه است. وضعیت کودکان کار در کارگاه‌ها، کوره‌پزخانه‌ها، رستوران‌ها و مغازه‌ها موضوعی است که اغلب از چشم‌ها پنهان می‌ماند. کارهای طولانی مدت و نامتناسب با شرایط جسمی و روحی کودکان با درآمدهای بسیار پایین، واقعیت تلخ زندگی این کودکان کار است. دیدن دست‌های پینه بسته کودکان، صورت‌های خسته‌شان و قامت خمیده آنها زیر فشار کار دیگر برای فعالان حقوق کودک و حتی عموم مردم موضوعی غریب نیست. این تصویری است که هر روز پیش چشم ما قرار دارد.

به راستی چه انتظاری میتوان از آینده جامعه‌ای داشت که کودکان امروزش یا برای تامین معاش می‌جنگند و یا در شرایط سخت اقتصادی زیست می‌کنند و نیازهای اولیه‌شان تامین نمی‌شود. چه انتظاری می‌توان از امروز جامعه‌ای داشت که بدیهی‌ترین‌ حق کودکان در آن پایمال می‌شود.

روز کارگر تنها بهانه‌ای است برای یادآوری آنچه بر آسیب‌پذیرترین اقشار و طبقات جامعه می‌گذرد، آنهایی که بیشترین رنج‌ها را تحمل می‌کنند و کمترین‌ها سهمشان شده است. این روز و این مناسبت جهانی را از آن جهت پاس میداریم که یادآور رنج‌های بیشمار مردم دنیا بر سر کسب حداقل‌های زندگی است و در همین راستا بار دیگر بر لزوم اصلاح سیاست‌های کلان اقتصادی و کاهش فشار اقتصادی بر عموم جامعه تاکید میکنیم. تا زمانی که فقر اقتصادی باقی است و و خانواده‌ها نتوانند از طریق کار شرافتمندانه حداقل‌های نیاز خود را تامین کنند کودکان و حقوق آنها قربانی خواهند شد.