زنان افغانستانی و آزمون فراموش شده وجدان جهانی
رنج زنان افغانستان از امروز آغاز نشده است و آزمون فراموش شده وجدان جهانی ست
سالهاست که دختری در افغانستان باید آرزوهایش را پشت درهای بسته مدرسه جا بگذارد، زنی باید شغلش را از دست بدهد، مادری باید نگران باشد که آیا دخترش فردا حق خواهد داشت درس بخواند، کار کند یا حتی بیهراس در خیابان قدم بزند.
حالا خبر بازداشت زنانی که بهزعم حاکمان «حجاب مورد نظر» را رعایت نکردهاند، تنها یک خبر تازه نیست؛ ادامه زنجیرهای از محرومیتهاست. زنجیرهای که از حذف زنان از آموزش و اشتغال آغاز شد و امروز تا نظارت بر چهره، صدا و حضور آنان در فضای عمومی پیش رفته است.
تاریخ، ملتها را فقط با آنچه انجام دادهاند قضاوت نمیکند؛ با سکوتهایی که در برابر رنج دیگران اختیار کردهاند نیز به یاد میآورد.
جهان نباید به دیدن تصاویر زنان افغانستان عادت کند؛ زنانی که هر روز بخشی از حقوق اولیه انسانیشان را از دست میدهند و هر بار این محدودیتها با نامی تازه بازمیگردد.
زنان افغانستان به دلسوزی نیاز ندارند؛ به همبستگی نیاز دارند. به صدایی که بگوید حق آموزش، حق کار، حق انتخاب پوشش، حق حضور در جامعه و حق زیستن با کرامت، امتیاز نیست؛ حق هر انسان است.
افغانستان امروز فقط میدان نبرد بر سر پوشش زنان نیست؛ آزمونی است برای وجدان جهانی. و هیچ وجدانی نباید در برابر این رنج طولانی، خاموش بماند.
ستاره، یکی از دختران توانمند مهروماه بود؛ دختری که سالها در تیم داوری جشنواره کتاب مهر همراهمان بود و کتاب خواندن برایش نه یک سرگرمی، بلکه شیوهای از زیستن بود. اما روزی رسید که مجبور شد ایران را ترک کند و به سرزمینی بازگردد که آن را «وطن» مینامند؛ سفری ناگزیر، نه انتخابی.