روز جهانی کارگر

روز کارگر تنها بهانه‌ای است که به یادآوریم گروه بزرگی از مردم سرزمین‌مان با چه دشواری‌ها و مشقت‌هایی روزگار می‌گذرانند. امسال در حالی به استقبال این روز می‌رویم که آمارهای موجود نشان می‌دهد تورم بیشترین اثر خود را بر روی گروه‌های فقیرتر جامعه گذاشته است و آنها بار سنگین افزایش قیمت‌ها را بیش از پیش به دوش می‌کشند. هزینه تأمین حداقل‌های زندگی مانند مسکن و خوراک به اندازه‌ای افزایش یافته است که تأمین آنها را برای برخی خانوارها به آرزو تبدیل کرده است. خبر اتوبوس‌خوابی افرادی که با وجود اشتغال به کار قادر به تأمین حداقلی از محل خواب نیز نیستند و خبر فروش نسیه نان و سایر حداقل‌های غذایی این روزها برایمان غریبه نیست.

با وجود چنین شرایطی بسیاری از کارگران هنوز برای دریافت به موقع حقوق و دستمزد خود با چالش مواجه هستند و بعضا راهی جز اعتراض برای آنها باقی نمانده است؛ شنیدن خبرهای این اعتراضات در گروه‌های مختلف، از کارگران تا معلمان، دیگر به یک امر روزمره تبدیل شده است. این تمام ماجرا نیست و هر از چندی خبرهای تلخی از افرادی که به دلیل عدم امکان تأمین معاش، خودخواسته از جان خویش گذشته‌اند تا شاید رنج کمتری متحمل شوند، به گوش می‌رسد و البته بعد از چندی فراموش می‌شود.

در این میان کارگران غیررسمی، زنان کارگر و کارگران مهاجر وضعیت بسیار بدتری دارند. عموما این گروه‌ها یا از دریافت حداقل دستمزدهای قانونی نیز محرومند یا مجبور به فعالیت‌های پرخطر و زیان‌اوری هستند که بتواند کف زندگی را برای آنها تأمین کند. مراجعه به آمارها نیز مشخص می‌کند که نزدیک به 60 درصد شاغلان کشور، شاغلان بخش غیر رسمی هستند که نشان می‌دهد قوانین حوزه کار با تمام کاستی‌هایی که دارد تنها در بخش کوچکی از جامعه نیروی کار کشور اثرگذار است.

در کنار بررسی وضعیت کارگران، موضوع دیگری که باید به آن توجه داشت خیل عظیم بیکاران جامعه است؛ گروهی که نتوانسته‌اند به همان حداقل‌های اشتغال دست پیدا کنند و هیچ نهادی نیز متولی حمایت آنها نبوده است.

طبیعی است در شرایطی که این امکان وجود ندارد تا افراد با اشتغال سالم هزینه‌های اولیه خانواده را تأمین کنند نیازهای دیگر مانند آموزش و بهداشت به عنوان کالای لوکس تعبیر شود و در چنین وضعیتی کودکان قربانی اصلی خواهند بود. آمار رو به رشد کودکان کار و بازمانده از تحصیل گویای این واقعیت است. وضعیت به اندازه‌ای بغرنج شده است که دیگر نه تنها برای حذف کار کودک برنامه‌ای نیست که از تریبون‌های رسمی اعلام می‌شود اصناف می‌توانند برای کودکان موقعیت شغلی فراهم کنند؛ موضوعی که نشان می‌دهد تا چه اندازه نسبت به تأمین اولیه‌ترین حقوق کودکان بی‌اعتنایی وجود دارد.

ما در موسسه مهروماه روز کارگر را فرصتی می‌دانیم که در آن مطالبه «حذف کار کودک و کار شرافتمندانه برای همه اقشار » را مطرح کنیم و به مسئولان و سیاستگذاران یادآوری کنیم مسئول تأمین و پشتیبانی از این حق طبیعی مردم به عهده آنان است.